milenicinja.mk » Занимливости » „Ноќва умрев“ – приказна на едно куче која го растрепери регионот

„Ноќва умрев“ – приказна на едно куче која го растрепери регионот

Објавено: 05/окт/2018 во 15:23

„Ноќва умрев“ – приказна на едно куче која го растрепери регионот
Приказна од едно куче која ја објавија на страната „Peticija protiv ubijanje pasa lutalica“ во овој момент има преку илјада споделувања. Не расплака нас, колегите, целиот регион. Приказната за едно куче не враќа во реалноста и не принуди да се запрашаме – колку човечност остана во нас! Оваа приказна е посветена на сите сопственици и е предупредување за сите кои го напуштиле или помислиле да го напуштат своето куче. 

„Дали се сеќаваш кога ме донесе дома додека бев се уште мал, ме прибра во внатрешниот џемпер од твојата јакна? Сите се радуваа кога пристигнав. Тоа беа најсреќните денови од мојот живот. Спиев со вас внатре, се игравте со мене, ме водевте на прошетка и ме храневте со вкусна храна. 

Со тек на време како да изгубивте интерес за мене. Секогаш бев јас крив за се. И кога се радувам кога ќе се вратите од работа и кога лајам. Повеќе не знаев како да се однесувам. 

Внатре повеќе не ме пуштавте. Данови и ноќи поминував во двор мирисајќи го стаклото од надворешните врати само за да можам да ве гледам и да замислувам како сум со вас. Понекогаш тивко цивкав. Некогаш од глад, а некогаш од тага. Некогаш нежно гребев по стаклото молејќи да ме пуштите внатре. 

Еден ден кога се врати од работа, како и секогаш станав, мрдав со опашката и тивко залајав за да те поздравам. Ти грубо ме фати за кожа и ме однесе во задниот дел од дворот. Ме врза со ланец за дрво. Покрај мене стави едно буре и ми клоцна празни чинии кон мене. 

Цела ноќ плачев. Цела ноќ размислував каде згрешив. Толку те сакав. Се би направил за тебе. Ти и твоето семејство бевте центар на мојот свет. Зошто не ме сакаше, барем малку? 

Многу ретко ме посетувавте. Во задниот дел од дворот се чувствував засекогаш заборавен. Повеќе не можев ниту да ве видам. Со денови седев без храна и вода. Понекогаш добивав суво парче леб. А некогаш ни тоа. А јас, јас и понатаму те сакав. И да можев да зборувам, би барал се да ми простиш и само уште еднаш за ме прегрнеш како тогаш кога бев мал. 

За кратко време дојде и зима. Знаев дека моето измачено тело нема да издржи. Металното буре беше толку ладно што не можев да влезам во него бидејќи во допир со кожа ми правеше болни рани. Кога падаше дожд , мокро се тресев додека капките се заледуваа на мојата кожа. Болката беше неопислива. Нозете ми се предаваа, телото ми трунеше, лелекав од болки. Никој не ме слушаше, ни ти, ниту своето семејство, а ни соседите. Или пак никој не сакаше да ме слушне. 

Ноќва конечно умрев. Во маки, гладен, жеден, болен, без волја, на ланец кој засекогаш ме зароби, во буре кое ја заледваше мојата кожа. Дали ќе заплачеш кога ќе го најдеш моето смрзнато тело? Дали ќе зажалиш за она што ми го направи? Дали јас ќе бидам последно куче кое ќе го убиеш? 

Не грижи се, јас се ти простив.“ 

Приказната е инспирација за животот на илјадници кучиња кои умреле заробени на ланец. Немој да дозволиш уште едно куче на тој начин да умре во твоето соседство, твојата улица, во твојот град. Реагирај.


Коментари

Најава






Немате корисничко име, регистрирајте се.
прашајте др. ветеринар
изгубено-најдено