milenicinja.mk » Новости » Исповед на куче од азил: Ниту име не добив

Исповед на куче од азил: Ниту име не добив

Објавено: 18/May/2020 во 20:04

 Исповед на куче од азил: Ниту име не добив
Животот во азил не е нешто на кое може да се завидува. И ако некој е со мисла дека на кучето му е поубаво во прифатилиште отколку на улица, фактот е поинаку. Во поголемиот дел од азилите во нашата земја преовладуваат крајно нехумани услови за животните. Во прифатилиштата често се случува кучињата да живеат во такви хигиенски услови и здравствени услови кои не се препорачуваат за ниту едно живо суштество. Тепање, зараза, нечистотија, недостаток на храна се само дел од проблемите со кои се соочуваат кучињата во прифатилиштата. 

Целата ситуација била инспирација за непознатиот автор да напише исповест на куче кое живееле и умрело во прифатилиште. Умрев, а ниту име не добив. Постојано ми се обраќаа со Бегај. 

Некогаш мислев дека така се викам и често им се приближував за да се играм. 

 Таквото довикување ме болеше. Зарем не треба играњето да не боли. Со мама играта не болеше. Кој знае зошто ме донесоа тука и без неа. 

 Едно знаев, „Бегај“ воопшто не ми се допаѓаше. 

 Подоцна ме викаа Куцо. 

 Никој не ме викаше така со милост. 

 Уште една грешка. Ме фатија за врат. Ме заболе. Многу. И плачев. Но залудно. 

 Ме фрлија во кафез со тркала. Со останатите исплашени и сами, исти како мене. 

 Од тој кафез повторно ме фатија за врат, ме фрлија во поголем и мокар. 

 Помислив, ако е мокро битно ќе има да се јаде. 

 Но... немаше храна. 

 Некои девојки ми се приближија до кафезот и ме фотографираа. Ме именуваа како Душо. Тоа не ме болеше. Ми дадоа да јадам. Името Душа не ме болеше, а имаше и што да се јаде. Секој кој ќе ме повикаше со тоа име, му се приближував. Дали тоа значи дека добив ново име? 

 Рекоа дека ќе се вратат за неколку дена. 

 И чекав... ден, два, три... стомакот веќе почна да ме боли. Почнав и да повраќам. Толку ми беше лошо поради што и малата количина храна не можев да ја јадам. Четвртиот ден уште полошо. Петиот ден не можев ниту да стојам на нозе. Ни водата не ја сакав. Само сакав овој ладен бетон да биде малку потопол. Многу ми е ладно. 

 Шестиот ден посакав се да престане. Повеќе не сакав да бидам тука. Ја сакав мама. И нејзината топлина. Но мама ја немаше. 

 Од мене излегуваше црвена течност. Целото тело ми се тресеше и ладното никако да престане. Бетонот е повторно мокар. Но овој пат е топол, не знам, можеби јас сум преладен. Седмиот ден повторно пристигнаа девојките. Како што ветија. Викаа, се караа со моите надлежни зошто бетонот е мокар, почнаа да плачат а јас не разбрав зошто. Само знам, девојки задоцнивте. 

 Јас заминувам на другиот свет... 

 Умрев од парвовироза. Во ужасни болки а имав само два ипол месеци. 

 Ниту име не добив.


Коментари

Најава






Немате корисничко име, регистрирајте се.
прашајте др. ветеринар
изгубено-најдено